หลังจบการแข่งขันลีกอาชีพสองรายการใหญ่อย่าง ไทยแลนด์ลีก กับ ไทย-เดนมาร์คซูเปอร์ลีกไป แฟนวอลเลย์บอลก็เตรียมตัวติดตามเชียร์รายการต่างๆของทีมชาติไทยที่มีคิวแน่นเรียงกัน 6 รายการ และ ต้องใส่ความเข้มขันในการซ้อมเพื่อให้ทีมออกมาอยู่ในสภาพที่ดีที่สุด

ขณะเดียวกันนั้นยังมีนักกีฬาวอลเลย์บอลอีกมากที่ต้องอยู่แบบเหงาๆ เพราะหมดช่วงลีกลงไป สัญญาจ้างก็จบลงด้วย จะมีก็ไม่กี่ทีมที่ยังช่วยเหลือนักกีฬาให้มีเงินเดือนประคองค่าใช้จ่ายได้บ้าง แต่ก็ไม่ทำให้ชีวิตยิ้มแย้มได้กว้างมากนัก

 

บางท่านที่เพิ่งติดตามวอลเลย์บอลอาจจะงงๆว่าทำไมถึงไม่มีการเซ็นว่าจ้างกันยาวๆเป็นปี ?

นั้นเพราะว่าระบบการแข่งขันที่สหพันธ์โลกกำหนดไว้คือ 

ทีมชาติ 6 เดือน

อาชีพ 6เดือน

นี่จึงเป็นเหตุที่ทำให้นักวอลเลย์บอลในไทยจำนวนมากต้องเจอกับปัญหา

 

จริงๆแล้วเรื่องนี้ก็ส่งผลกระทบต่อคนที่จะเลือกเล่นวอลเลย์บอลเป็นอาชีพด้วยกันทั่วโลกกันทั้งนั้น

แต่ผมขอกล่าวถึงแค่ที่ไทยก่อน เพราะมีข้อมูลพอทีจะเรียบเรียงปัญหานี้ให้กับผู้อ่านได้ทราบ

 

 

ดังนั้นผมขอแบ่งกลุ่มที่จะกล่าวถึงออกเป็นส่วนๆ เพื่อจะได้เข้าใจไม่ยาก

 

กลุ่ม 1 นักกีฬาที่เล่นทั้งลีก และ ทีมชาติ

ส่วนนี้ไม่น่าเป็นห่วง เพราะระหว่างที่เล่นทีมชาติก็ยังพอได้เงินค่าซ้อม และ อัดฉีดประจำปี. 

 

กลุ่มที่ 2 นักกีฬาที่มีสังกัด 

ผู้เล่นที่อยู่ในกลุ่มนี้ส่วนใหญ่จะเป็นประเภททีมชาย เพราะหลายคนได้รับบรรจุราชการเป็นทหาร และ ยังมีพอมีเงินเดือนส่วนนี้ที่จุนเจื้อตัวเองเอาไว้ได้บ้างในยามที่ไม่มีการแข่งขันลีกอาชีพ 

 

กลุ่มที่ 3 นักกีฬาที่ยังอยู่ในวัยเรียน

ผู้เล่นในลีกอาชีพจะมีกลุ่มนี้ปนอยู่พอสมควรทั้งชายและหญิง ผู้เล่นส่วนใหญ่ยังเรียนอยู่ ยังไม่มีภาระใดๆ บางคนได้เบี้ยเลี้ยง ได้เงินเดือนด้วย แม้จะไม่ได้มากมายนัก แต่ก็เป็นเรื่องดีที่จะมีเงินเก็บไว้ในบัญชี หรือ บางคนก็ส่งต่อไปยังครอบครัว 

 

กลุ่มที่ 4 นักกีฬาที่เรียนจบแล้ว 

ถ้าเทียบกับ 3 กลุ่มด้านบนแล้ว พวกนี้น่าห่วงสุดๆ เพราะงานก็ยังไม่มี วอลเลย์บอลก็ยังอยากเล่นอยู่ ถ้าไปสมัครงานก็ต้องทำทุกวัน จะเอาเวลาไหนมาซ้อม หรือ ถ้าเอาวอลเลย์บอลเป็นหลักก็ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง เพราะเงินที่ได้มันก็แค่เดือนชนเดือนเท่านั้น บางคนอายุจะ 30 แล้วยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นอันเลย แต่ก็ยังอดทนอยู่

 

นี่คือกลุ่มต่างๆของวงการวอลเลย์บอลอาชีพ ที่พวกเขาต่างก็เจอปัญหาที่ต่างกันออกไป 

บางคนดีหน่อยได้ค่าเซ็นต์สัญญาที่พอมาเฉลี่ยกับเงินเดือนแล้ว ปีหนึ่งก็พออยู่ได้

แต่ที่น่าห่วงคือพวกที่ไม่ได้ค่าเซ็นสัญญา แล้วยังได้เงินเดือนน้อยไปด้วยนี่น่าเห็นใจ

ที่หนักกว่านั้นคือ ค่าเซ็นไม่ได้ เงินก็น้อย และ ยังโดนจ่ายช้า บางทีค้างจ่ายกันนานแรมปีก็มีเช่นกัน

 

ผมถามหลายคนว่าทำไมไม่ไปหางานทำ 

ก็ได้คำตอบว่ายังอยากเล่นวอลเลย์บอลอยู่

โตมากับกีฬาชนิดนี้ก็อยากจะทำให้มันดีที่สุด

บางคนก็บอกว่าที่ทนไหวก็เพราะรักวอลเลย์บอล

 

ตอนนี้หลายฝ่ายพยายามผลักดันให้วอลเลย์บอลมันโตขึ้นเรื่อยๆ

อย่างปีล่าสุดเราเห็นชัดเลยว่ากระแสลีกอาชีพมาแรงมากๆ

แต่มันจะโตได้ก็ต้องช่วยกันทุกด้าน จะมัวรอรับอย่างเดียวก็ไม่ไหว

อย่าให้ภาระมันตกไปที่นักกีฬาเลย

เงินที่ได้ก็ไม่ใช่ว่าเยอะ เดือนละหมื่นต้นๆกับค่าใช้จ่ายมากมาย

เทียบแล้วแทบจะติดลบ

 

มาถึงตรงนี้เป็นกำลังใจให้น้องๆหลายคนที่ยอมลำบาก เพื่อให้ได้อยู่กับสิ่งที่รัก

ส่วนใครที่ได้เงินมีรายได้สูงก็เก็บเอาไว้ให้ดี ใช้ให้ประหยัด อายุการใช้งานร่างกายมันมีจำกัด

และถ้าใครที่ยังไม่ได้เงินก็ขอให้ได้ในเร็ววันนี้นะครับ

 

“เป็นกำลังใจให้ทุกคน”

เอก ประวิตร