Volley Talk : ต้องทำตัวยังไงถึงเป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลได้

ผมชอบนะเวลาที่มีคนส่งข้อความมาแล้วบอกว่า "ทำยังไงถึงจะเป็นนักวอลเลย์บอลได้" ,"ทำยังไงถึงติดทีมชาติ" เพราะอย่างน้อยที่สุดมันก็ทำให้รู้ว่ายังมีคนอีกมากมายที่มีความฝัน และ พวกเขามีแรงบันดาลใจจากนักกีฬาหลายๆคนเป็นต้นแบบ แต่...พอกดไปดูไทม์ไลน์ในเฟสบุคของน้องๆที่ส่งมาเท่านั้น ผมก็คิดได้เลยว่าโอกาสที่จะเป็นไปได้แทบไม่มี

ผมไม่ได้ดูถูกความฝันของเขานะครับ แต่พอกดเข้าไปแล้วมันมีแต่เรื่องความรัก อกหัก ทะเลาะกับแฟน โพสต์ด่านู้นนี่นั้น หรือไม่ก็มีภาพที่รู้สึกว่ามันเกินความเป็นเด็ก15-16ปีที่จะมากอดหอมกันขนาดนั้น 

จะตอบไปว่าน้องต้องขยันซ้อม ทุ่มเท และ แบ่งเวลาเรียนกับเล่นกีฬาให้ถูก....ก็ไม่กล้าบอกไป

จริงอยู่มันอาจจะตัดสินคนไม่ได้จากการโพสต์ของเขา แต่ผมก็คิดว่ามันทำให้เห็นส่วนลึกของเขาอยู่ว่าเป็นอย่างไร

เท่าที่ผมสังเกตมาตลอดระยะเวลาหลายปี วอลเลย์บอลในไทยแบ่งออกได้เป็น 2 ส่วน

1.เล่นสนุกๆ อันเดอร์ไปมาตอนพักเที่ยง หรือไม่ก็ตีโต้กันยามเย็น แล้วแต่แถวนั้นจะมีสนามสาธารณะให้เล่นไหม
2.เล่นเพื่อสร้างอนาคต

ข้อ 2 ถ้าเป็นมุมมองส่วนตัวผม อยากจะบอกว่านักกีฬาวอลเลย์บอลจำนวนมากมีปัญหาในรูปแบบต่างๆ  ยากจน,พ่อแม่แยกทาง,ต้องอยู่กับญาติ,ที่บ้านไม่มีเงินส่ง

หนักสุดที่เจอคือบางคนเอาลูกมาทิ้งกับโรงเรียนไว้ตอน ม.1 และ มารับอีกทีตอนจบ ม.3 ตลอดระยะ 3 ปีไม่เคยมาเยี่ยมเลยสักครั้ง

แต่รู้ไหมครับว่า โรงเรียน,โค้ช,เพื่อนร่วมทีม และ ตัวเขาเอง สามารถทำให้ทุกอย่างไม่ใช่ปัญหาใหญ่เลย น้องๆหลายคนได้มีที่เรียน มีวุติการศึกษา มีข้าวกินทุกมื้อ มีที่นอนทุกคืน มีเงินค่าขนมสะสม มีโอกาสได้ต่อยอดเรียนมหาวิทยาลัย เล่นลีกอาชีพเป็นรายได้พิเศษ และ สุดท้ายมีงานทำ

แน่นอน...ถ้าเป็นคนที่มีฝีมือ และ ได้รับโอกาสที่ดี ก็จะได้ขยับเข้าไปใกล้ความฝันสูงสุดของนักกีฬาวอลเลย์บอล 

บางคนได้เป็นทีมยุวชน
บางคนได้เป็นทีมเยาวชน
บางคนได้เป็นตัวสำรอง
บางคนได้เป็นตัวจริง

ซึ่งมันเจ๋งนะครับ การได้เป็นนักกีฬาทีมชาติ เพราะมันตอบสนองความฝันของตัวเองได้ และ เอาไปเป็นใบเบิกทางในการทำอะไรได้อีกมากมาย
ระดับยุวชนก็เป็นสิ่งที่ทำให้พ่อแม่ โรงเรียน โค้ช เกิดความภาคภูมิใจ
ระดับเยาวชนก็ทำให้รู้ว่าหัวเลี้ยวหัวต่อของตัวเองจะไปทางไหน จะเน้นเรียน หรือ เอาให้สุดกับชีวิตกีฬา 
ระดับทีมชาติชุดใหญ่..มันคือการตอบแทนทุกอย่างของชีวิตที่เหนื่อยมาตลอดในช่วงหลายปี มันทำให้มีชื่อเสียง มีรายได้ มีงานทำ และ ได้รับการยอมรับด้านต่างๆ

จะไปได้ขนาดนี้มันต้องมีความหนักแน่น และ ความมุ่งมั่นในใจที่มากพอ
แต่...ใช่ว่าทุกคนจะสำเร็จได้เหมือนกันหมด

บางคนทิ้งโอกาสดีๆไป
บางคนทำลายโอกาสของตัวเอง
บางคนรื่นรมย์กับคำชมจนเข้าใจอะไรผิดๆคิดว่าตัวเองเก่งแล้ว

กีฬาประเภททีมเก่งอย่างเดียวไม่พอ มันต้องมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อเพื่อนร่วมทีม ต้องช่วยเหลือกันซึ่งกัน และ ปฎิบัติตามกฎต่างๆที่ทีมกำหนดไว้ได้อย่างเคร่งคัด

พูดถึงเรื่อง"กฎ"
ของพวกนี้มันมีตั้งแต่ระดับโรงเรียนจนถึงทีมชาติ

ส่วนใหญ่โรงเรียนต่างๆจะมีข้อห้ามคล้ายๆกัน
ห้ามใช้มือถือ
ห้ามขโมยของ
ห้ามชู้สาว

ขณะที่ทีมชาติก็มีบางข้อที่ผ่อนปรน เช่นใช้โทรศัพท์ได้ในเวลาที่เหมาะสม
แต่ถ้าขโมยของ และ ทำเรื่องชู้สาวจนเกินเหตุ ก็เตรียมเก็บกระเป๋าได้เลย

"ความรักเป็นสิ่งดี รักกันต้องดึงกันขึ้น ไม่ใช่ฉุดกันลง"

ช่วงหลังๆโซเชียลคือช่องทางที่สามารถสร้างพลังด้านบวกดีๆ และ เป็นเครื่องมือทำลายกำลังใจชั้นยอด หากใครเสพผิดทางก็มีโอกาสท้อได้ง่ายๆเช่นกัน

ผมชอบมากๆในช่วงที่ผ่านมาในแคมป์ทีมชาติให้ความใส่ใจในด้านนี้ และ ได้เชิญบุคลากรที่มีส่วนเกี่ยวข้องไปแนะนำวิธีการใช้โซเชียลพลังบวก พร้อมกับป้องปรามบางสิ่งเอาไว้เพื่อให้มันเกิดพลังลบได้น้อยที่สุด

เฟสบุคของน้องๆยุวชนทีมชาติ U18 ถ้าใครได้เป็นเพื่อน หรือ ได้ติดตามจะเห็นว่าไม่มีข้อความที่ตอบโต้คารม หรือ ระเบิดพลังออกมาถกเถียงผู้คนจากผลงานที่เกิดขึ้น พวกเขาเรียนรู้วิธีการใช้งานที่ดี นั้นเพราะเขาเห็นตัวอย่างที่ถูกยกมาเป็นกรณีศึกษา 

โอกาสนี้ผมขอชื่นชมเด็กชุดนี้มากๆ น้องสามารถเป็นต้นแบบดีๆให้คนที่ติดตามได้เห็นในมุมบวก และ ทำให้รู้ว่าการจะเป็นนักกีฬาที่ดีเริ่มจากตรงไหน ผมคิดว่าน้องๆที่อยากเป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลน่าจะได้คำตอบจากตัวอย่างเหล่านี้ได้พอควรว่าเราจะมัวทะเลาะกับแฟน โหยหาความรัก หรือจะหันมามุ่งมั่นกับความฝันของตัวเองดี

แต่...ถ้ายังไม่เข้าใจว่าการเลือกเส้นทางผิดมันเป็นอย่างไร งั้นรออ่านอีกเรื่องได้เลย เพราะผมมีตัวอย่างมายกให้ดู

เอก ประวิตร

ภาพ : เอ๊ดดี้ แกรนด์สปอร์ต

บทความอื่นๆ ของ เอก ประวิตร
คอลัมน์วอลเลย์บอล
ไม่ธรรมดา อุสต์-ไม่ธรรมดา
เอก ประวิตร
Volley Talk : ไม่มีใครรู้ข้อเสียเรา เท่าตัวเองหรอก
ติดตามข่าวสารกับ SMMSPORT ได้ที่
แสดงความคิดเห็น